Waarheid over waarnemen

1 januari 2020

‘Die hond is gewoon niet goed. Echt. Het begint al als ik de deur uit loop ‘s ochtends. Elke dag hetzelfde liedje. Voor ik naar het werk ga laat ik hem uit en áltijd als ik aan het einde van de oprit ben, gaat ‘ie gewoon helemaal uit zijn plaat. Niet te hanteren is ‘ie dan.’

Zo maar een eigenaar aan het woord. Een eigenaar van een prachtige Duitse Herder. Een Herder die op dat moment rustig op zijn zij ligt te slapen, terwijl de eigenaar is gesprek met een door hem ingeschakelde hondengedragsdeskundige. Omdat hij hélemaal klaar is met het gedrag van de hond. De hondengedragsdeskundige is niet zomaar een hondengedragsdeskundige. Het is iemand met veel en diverse ervaring. Na de intake besluit hij met de eigenaar dezelfde rout(in)e te (door)lopen als deze elke ochtend doet. Op de oprit blijft de deskundige een meter of vijf achter de eigenaar met zijn hond. Verwachtingsvol loopt deze naar het einde van zijn oprit. Hij kijkt nog even veelbetekenend achterom naar de deskundige ‘Nu gaat het gebeuren hoor!’ signaleren zijn wenkbrauwen met een knik van het hoofd. Hij draait zich terug en zet een pas. En nog een pas. En nog een pas. Zijn herder kijkt vrolijk naar hem op en samen lopen ze de stoep op. Zonder dat de hond zijn ‘gewoon niet goed zijn’ toont. ‘Nou ja! Zo doet hij anders nooit!’ foetert de man van achter de heg.

De therapeut heeft nu ook de stoep bereikt en geeft zijn ogen, oren en neus goed de kost. Iets is er anders dan anders, maar wat? Het tijdstip is in elk geval anders. Daarmee zal ook de lichamelijke gesteldheid van de hond anders zijn, zoals meer of minder energie, meer of minder voeding in de maag. De context verschilt. Zo is er de gerichtheid van de eigenaar op de gedragsdeskundige, diens aanwezigheid. De gedragsdeskundige vraagt de man of het in de ochtend uitmaakt of het schermachtig is, donker of licht. Of er wel eens iemand anders met de hond loopt en of dát uitmaakt. En net wanneer hij aan een nieuwe vraag wil beginnen ziet hij het door een gat in de heg… de lege kennel op het erf dat grenst aan het erf van zijn klant.

Het is moeilijk te zien, toch lijkt de kennel bewoond, maar op dat moment leeg. Terwijl de deskundige zijn hoofd beweegt om te bepalen waar de windstromen hier het meest logisch zullen zijn en of vanaf de kennel de wind lucht naar de hoek van de oprit brengt, vraagt de deskundige aan de man: ‘Ehm, die kennel van uw buurman, zit daar wel eens een hond in?’

Het antwoord komt zonder nadenken ‘Oh ja, daar zit tot ik naar mijn werk ga de hond van de buren. Da’s echt geen vriend van de mijne. Maar overdag is ‘ie mee met zijn baas als die op het land is, dus die zie je nu niet hoor!’ De gedragsdeskundige staat stil, glimlacht en kijkt naar zijn klant als diens gezicht verraadt dat er een kwartje valt…

De waarheid over waarnemen is dat ieder van ons de wereld anders waarneemt. Elk mens, elke hond. Als we kijken zien we vooral datgene wat voor ons belangrijk is. Als we horen, luisteren we vooral naar wat ons iets doet. Als we ruiken en voelen, zijn ieders vermogens daartoe anders. In aanleg en ontwikkeling. En welk zintuig we gebruiken om de waarheid van ónze werkelijkheid te vormen, verschilt van mens tot mens en van mens tot dier. De Duitse Herder nam elke dag opnieuw de geur waar. De geur van diegene die in zijn ogen (of eigenlijk neus) zijn territorium het meest bedreigde en reageerde daarop. Het probleem was een probleem, maar de oorzaak achter het probleem werd niet waargenomen door zijn eigenaar.

Eenmaal in diens gezichtsveld, was de oplossing simpel. De oprit werd niet langer afgelopen in de ochtend, maar het hekje aan de zijkant van de tuin werd nu de opgang naar de ochtendwandeling. En de hond, de hond die bleek goed. Echt goed. Hij steeg in achting van diens eigenaar die nu besefte hoe goed de hond kon ruiken, zelfs als de eigenaar zelf geen hond zag.

Wil je je meer verwonderen over de wonderen van waarnemen? Iets om over na te denken… welke geluidsfrequenties in onze omgeving kunnen een gevoelige hond hinderen? Bij mensen is de afgelopen week veel aandacht voor laagfrequente geluidsgevoeligheid (https://nos.nl/l/2316334) en van honden weten we dat ze andere frequenties horen dan wij (https://en.wikipedia.org/wiki/Hearing_range). Honden leven meer in een wereld van geur en geluid dan de meeste mensen. Onderschat nooit hoe anders een ander waarneemt en wat dat kan doen. We wensen je veel verwondering in het nieuwe jaar!

Terug naar nieuwsoverzicht