Streetwise

12 april 2018

Het koppie gaat even plots als nieuwsgierig omhoog. Het spiekt over de rand door het autoraam. Het staartje kwispelt vol verwachting. De auto echter, gaat niet links, maar rechtsaf. Als gevolg zakt het alerte koppie teleurgesteld terug. Met een zucht gaat de hond weer rustig liggen.

De hond, mijn Terriërkruising van veertien jaar, kent routes en locaties. In haar leven heeft ze aardig wat verhuizingen meegemaakt en veel plekken op aarde mogen zien. En altijd, altijd haar weg gevonden.

Ze kent de route van mijn werkbasis naar mijn flat. Ze kent de route naar diverse familieleden. Ze kan huizen vinden waar vrienden lang geleden hebben gewoond. Ze kent routes niet alleen, ze heeft zo ook haar voorkeuren. De route naar de dierenarts staat haar het minste aan van alle. En de route naar de switchplaats waar ze overstapt in de auto van haar andere baas is een van haar meest favoriete. Sinds anderhalf jaar passeer ik af en toe met haar die switchplaats om naar een nieuwe werklocatie te rijden. Steevast herhaalt zich bovenstaand ritueel. Wanneer ik de afslag naar de switchplaats nader, verschijnt het alerte koppie. Wanneer ik - in haar optiek de verkeerde afslag - kies, verdwijnt het koppie weer. Of ik nu in de file heb gestaan of niet, of ik hard of zacht rij, of ik mijn knipperlicht netjes op tijd aanzet of omwille van mijn nieuwsgierigheid pas na het verschijnen van het koppie. Ze weet waar ze is.

Tijd en afstand, honden zijn er goed in. In elk geval een stuk beter dan veel mensen die ik ken.

Een route kennen of herkennen is één. Een locatie kennen is twee. Locatiebesef zonder eerder een route gelopen te hebben. Tijdens een ‘bosTomTom-test’ bracht deze kleine kameraad me zonder moeite in een onbekend bos via de kortste weg naar ‘de auto’, ongeacht het startpunt dat ik koos en zonder die route eerder gelopen te hebben. De ‘dierenwinkel -test’ die er op volgde, beviel haar beter dan de bosTomTom-test. Die bestond uit het noemen van het haar bekende woord ‘dierenwinkel’, waarna ze feilloos een nieuwe route bewandelde die haar van een afstand van een kilometer of twee bij een haar bekende dierenwinkellocatie bracht. En de enige keer dat deze hond ooit kwijtraakte, had ze zelf de oplossing al bedacht voor ze door iemand werd gevonden. Gewoon naar de dierenwinkel lopen en daar je penning laten aflezen zodat je baas gebeld kan worden. Tijd en afstand, honden zijn er beter in dan we beseffen en animal navigation en spatial cognitive maps zouden best eens wat meer aandacht van óns mogen krijgen.

Terug naar nieuwsoverzicht