Freubelaar ontmoet doorpakker

7 maart 2018

Wat gebeurt er als een je een fröbelaar en een doorpakker bij elkaar zet? In het geval van een hondencursus, soms minder dan je wilt…

Vorige week was ik te gast op een hondenschool. Altijd weer een feestje om te mogen kijken hoe enthousiaste instructeurs bevlogen hondenbazen helpen bij het leren van hun hond. Bij een van de lessen werd gewerkt aan ‘uitbouw van fysiek vermogen’ met de jonge honden. De instructeur had veel tijd in de voorbereiding gestoken en een prachtig parcours in elkaar gefröbeld. Ze legde uit hoe leuk ze het zelf vond om dit met haar eigen hond te doen, een vrolijke Border Collie die op hoog niveau wedstrijden liep. Vervolgens liep ze elk onderdeel van het parcours af. De meeste gezichten in de groep lichtten op. Leuk, lekker aan de slag met de hond. Ik zag echter ook één gezicht betrekken. Een gezicht van een oudere man, wiens houding mij een achtergrond verried. Bij het gezicht in mineur hoorde een mooie Duitse Herder, die gedurende de hele uitleg ‘blik op de baas’ hield.

Na de stapsgewijze uitleg, was het tijd om stapsgewijs aan de slag te gaan. Combinatie na combinatie startte in het parcours. De Herderbaas rechtte zijn rechte rug nog meer, slaakte een zucht en probeerde aan te haken. De instructeur had zijn tegenzin niet bemerkt. Wel dat het niet zo lekker liep. Eén keer, twee keer, drie keer benoemde ze verbeterpunten. ‘Vrolijkere stem!’, ‘Laat het hem maar eens zelf proberen!’, ‘Niet te veel sturen nu!’. Met elke opmerking zag ik het gezicht meer moeite doen in de plooi te blijven. In plaats van betere resultaten in het parcours, zag ik baas én hond steeds meer de weg kwijt raken.

Het beeld was haast hartverscheurend en op het moment dat de vrolijke fröbeltrainer in gesprek raakte met een andere cursist, kon ik het niet laten. 'U heeft vast een militaire achtergrond?', waagde ik als openingszin. De doorpakker-baas knikt, stapte weg uit het parcours en ontspande. Aan zijn zijde ontspande ook zijn hond. Vanuit mijn ooghoek checkte ik de groep in de hoop dat ik de les niet verstoorde. In een paar minuten hoorde ik van deze bevlogen Herderbaas wat hij met zijn hond wilde bereiken en waarom. Een goed luisterende hond was voor hem belangrijk. Hij moest goed hierkomen, rustig met de kleinkinderen omgaan en niemand tot last zijn. Ik knikte. En hoe vindt u het hier op de cursus? Hij viel even stil. Waarna hij bescheiden en voorzichtig de woorden formuleerde: 'Ik weet niet zeker of we hier helemaal op onze plek zijn.' Zijn hond keek naar hem op voor sturing. Hij leek zijn plek, bij zijn baas, wel gevonden te hebben. 

Terwijl de les verder ging en ik een paar gepaste stappen naar achter deed, peinsde ik over de les die deze man me leerde. Letten we als instructeurs wel genoeg op wat de cursist wil, nodig heeft, zoekt? Helpen we hen vinden?

Aansluiten bij hun wensen en behoeften, kan wel eens meer succes geven dan doen waar we zelf goed in zijn of wat we belangrijk vinden voor het dier. Een beetje doorpakken om gefröbel in de marge te voorkomen… of een afgehaakte cursist wiens hond niet heeft geleerd of gekregen wat het dier nodig heeft.  

Meer weten als trainer over het bereiken van je cursist? https://hondenbescherming.nl/nieuws/2018/02/06/hondentrainer-nieuwsgierig/

Terug naar nieuwsoverzicht