Joviaal of sociaal?

12 februari 2018

Een gewaagde uitspraak, maar we durven hem te doen. Net als bij mensen heb je onder honden joviale typen, die vaak, maar niet terecht, verward worden met sociale typen.

Joviale mensen zijn hartelijk, opgeruimd en opgewekt. Het is een positieve eigenschap, maar soms gaan joviale mensen in hun vrolijkheid over de grenzen heen van een ander. Sociale mensen daarentegen, zijn niet noodzakelijk vrolijk en opgewekt, hoewel dat wel kan zijn. Hun kenmerkt een gevoel voor anderen en wat zij nodig hebben.

Een kennis vertelde laatst dat ze met sommige mensen zo’n moeite heeft bij het begroeten. Zij heeft een nare nekblessure, waardoor handen geven pijnlijk is. De welbekende schouderkloppen bij een ontmoeting, zo goed bedoeld, vallen bij haar verre van goed. Vaak zijn het juist de vrolijke, hartelijke, dus joviale mensen die haar pijn doen tijdens het begroeten. Geheel onbedoeld natuurlijk, maar wel vervelend. ‘Soms ben ik heel onaardig tegen zo iemand’, zegt de kennis. ‘Ik bedoel dat niet zo hoor, maar ik zie iemand dan al enthousiast gebarend aankomen en om mijzelf te beschermen tegen de pijn, roep ik dan al meteen iets afwerends’, vervolgt ze. De ander kan dan heel erg schrikken van haar reactie, zegt ze. Toch is het voor haar een opluchting als ze de pijn zo kan voorkomen. Na die eerste waarschuwing, legt ze de ander graag uit waarom ze fel uit de hoek komt. Soms komt het dan in een gesprek goed en begrijpt de ander het. Soms niet. Gelukkig zijn er ook genoeg mensen, soms zelfs onbekenden die haar met fluwelen handschoenen begroeten. Die aan haar zien dat ze kwetsbaar is. ‘Dat geeft mij zo’n veilig gevoel, echt ontspannen is dat’, duidt de kennis de waarde daarvan, met een gelukkig gezicht.

Het is deze kennis die maakt dat we de gewaagde uitspraak durven te doen, waarmee deze column start. Tijdens haar verhaal, schieten er allerlei beelden door ons hoofd van begroetingen tussen honden. Zo was er ooit het voorrecht een tijd met een hond op te trekken die zo sociaal was ingesteld dat hij ook notoire angsthazen aan het spelen kreeg. Vaak ging hij liggen en wachten. Anders dan wat charmant pootgeklop op de grond deed hij niet veel. Af en toe een kop omhoog of omlaag, misschien even op de zij gaan liggen, wellicht nog een poot en vervolgens weer geduldig ontspannen afwachten. Als de sociaalangstige hond dan voorzichtig dichterbij kwam, liet hij die in alle rust snuffen. Volgde er meer contact- of spelinitiatief dan bewoog hij letterlijk mee, maar alles net wat zachter, wat lager, met wat meer afstand dan de andere hond. Terwijl deze zelfde sociale rakker met rauwdouwers een grasveld tot een omgeploegde akker kon omvormen in een minuut of twee.

Zijn tegenpool was een hond die een echte joviale rakker was. Als je ontmoetingen met andere honden niet begeleide stond er steevast na vijf seconden een groot vraagteken over het gezicht van deze hond te lezen: ‘Ik was toch alleen maar aardig en vrolijk, waarom die snauw?’ Vrolijk stuiterde deze hond over alle grenzen van de andere hond heen, die dat overwegend in het geheel niet waardeerden. Zeker bij oudere, kleinere of anderszins kwetsbare honden was het met deze hond altijd zaak als geleider de ontmoetingen te begeleiden.

Honden zijn de meest formidabele spiegels van gedrag van een ander. Veel honden zien al over een afstand van soms 50 tot 100 meter hoe een andere hond zijn begroeting zal uitvoeren. Juist de sociaal kwetsbare en gevoelige honden hebben daarvoor antennes. Ze geven vaak aan hoe een ontmoeting gaat verlopen en of die wel plaats zou moeten vinden. De subtiele signalen die voorspellen of respectvol met de grenzen van een ander wordt omgegaan, kunnen we van hen als geen ander leren lezen…en inzetten of het nu richting dier of mens is.

Weten wat voor’n sociaal type jouw hond is? https://hondenbescherming.nl/sociaal-type-hond-test/

Terug naar nieuwsoverzicht