Ongehoord - column

16 januari 2018

Het is deze maanden populair om af te geven op kleine honden. Ze zijn onopgevoed, ze zijn irritant, ze zijn de schrik van de buurt. Ongehoord is het, dat gedrag van die kleintjes!

En de kleintjes-kick-ers hebben heel wat ammu. De wetenschap buigt zich er ook over. Zijn kleine honden over het algemeen minder opgevoed? http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0168159110000262. Komt het gedrag met hun verschijning mee? http://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0080529

Wat in mijn optiek in elk geval niet helpt, is dat we bij kleine honden massaal iets over het hoofd zien. Nog even los van de massa’s kleintjes die keurig gedrag tonen, een keigoede (relatie met hun) baas hebben en van cruciaal belang zijn in heel veel levens, ook als werkhond, komt veel ongehoord gedrag voort uit… ongehoord zijn. Want die grote mond is misschien voor veel kleine honden wel een noodzaak. Vanwege hun kleine bekkie trekken anderen zich namelijk vaak niets aan van de communicatie van een kleine hond. Dat geldt voor mens en hond. De video’s van kleine honden die tegen hun wil in allerlei vreemde accessoires aangetrokken krijgen zijn in grote getale te vinden op het net. De lage oren en of staarten vertellen mij meer dan de filmers die overwegend in een deuk liggen, juist als een getergde hond overgaat tot grommen en uitvallen richting handen die even groot zijn als zijzelf. Is het dan vreemd dat een hond(je) een tand(je) bijzet om duidelijk te maken dat iets onprettig, pijnlijk of beangstigend is? Met een hond van formaat moeten we signalen wel lezen, groot boezemt ontzag in. Klein is blijkbaar schattig, grappig, iets om de draak mee te steken. Ten koste van het dier. Het dier dat niet gehoord wordt. Een dier dat prima honds kan leven, maar in een compleet andere wereld leeft dan een grote hond. Ga maar eens plat op je buik liggen in een drukke winkelstraat. Hoe kwetsbaar voelt je hoofd? En dan weegt jouw hond nog zo veel als een heel hondje bij elkaar, als dat hondje pech heeft met het ras of type dat het is.

En dan de interactie met soortgenoten, want dat is een geliefd kick-object van kleintjes-kick-ers. Die klerekeffers die iedereen maar staan uit te dagen! Ik vraag me af: staan die wel uit te dagen? Of proberen ze met alles wat ze in hun kleine lijfje hebben controle te verkrijgen over situaties die te vaak mis zijn gegaan? Hoe vaak op een dag leidt zo’n kefserenade tot vertrek (oké: doorlopen, maar in de ogen van de hond: vertrek) van iets dat door historische ‘laat ze het zelf uitzoeken’-sessies heeft tot angst en pijn? Ook dan is het niet gek dat niet gehoord worden leidt tot een tandje bij en het ongehoorde gedrag waar we nu zo over vallen. ‘Alleen maar spelen’? Als ik met mijn 50 kilo in een boksring een rondjes spar met iemand van 120 kilo, verwacht ik dat die persoon zich aan mij aanpast. Simpelweg omdat elke oefen-stoot waar 120 kilo achter zit anders aankomt op een lijf van 50 kilo dan dat van 120 kilo. Hoeveel honden passen zich op die manier nu echt aan? Ja, ze zijn er absoluut en gelukkig maar! Maar er zijn er ook die dol zijn op een rondje ‘bal najagen of pletten ‘, met een andere hond als bal. En dan is spel al gauw niet leuk meer. Zoals ik in een spar-sessie zonder aanpassing ook minder spar en meer voor het ‘echie ga’ als de oefen-stoten rake klappen zijn. En dan, als de intensiteit van de signalen of gedrag sterker wordt, wordt het kleintje ineens wél gehoord. Krijgt het de ruimte die het wil en stopt datgene wat simpelweg geen leuke interactie was. Met als gevolg: …’ongehoord’ gedrag wordt gehoord gedrag.

Terug naar nieuwsoverzicht