Handel in het redderssyndroom

10 november 2017

Het redderssyndroom

Mensen zijn mooi. Ze hebben zulke prachtige kanten. Maar soms. Soms keert een mooie eigenschap zich tegen hen. Of tegen een ander. Of tegen beiden.

Zoals het vermogen om te willen zorgen voor een ander. Dat is een prachtige, mooie eigenschap… wordt dit dan weer zo’n column die bashed op iets… gewoon om het bashen? Nee, deze column gaat over een wens. Een vraag. Een noodkreet: beteugel zorgdrift als die ongepast is. Kies voor mededogen in plaats van medelijden.

Blijf vooral zorgen. Zorgen voor jezelf, voor elkaar, voor mooie en kostbare momenten in het leven. Maar zet een rem op zorgdrift als je bij een puppyhandelaar bent! Puppyhandelaren zijn de afgelopen tijd weer vaak in het nieuws. In deze tijd van het jaar worden veel puppy’s aangeschaft en alle voorlichting ten spijt, voor het overgrote deel nog steeds bij handelaren.

Niet zo zeer omdat we in Nederland een tekort hebben aan ‘leuke honden’, zoals steeds meer wordt beweerd. Ook niet omdat er veel ‘domme’ mensen zijn, zoals sommigen zeggen (geloof me, ook ‘slimme’ mensen hebben op verkeerde momenten last van hun zorgdrift). En nee, niet om de prijs. Getuige ook de neergetelde bedragen van 1900 euro (een aanbiedinkie!) en 2700 euro (nee, dat is geen tikfout) recentelijk bij een handelaar (www.omroepgelderland.nl/nieuws/2148201/Rianca-en-Simone-kochten-een-foute-puppy-Het-stonk-daar-vreselijk) voor vast heel lieve, maar helaas in het geheel niet gezonde, puppy’s.

Nee, die factoren maken ons niet tot actoren. Het is zorgdrift. Zorgdrift die ons massaal in de armen van deze handel- en zwendelaars drijft. Zorgdrift die maakt dat we nú die hond willen, in plaats van op een wachtlijst. Zorgdrift die maakt dat hoe weerzinwekkender de dieren erbij zitten, hoe groter de kans dat we juist wél een puppy meenemen. Omdat we er dan toch ten minste één hebben gered.

En dat redden. Dat redden geeft ons een goed gevoel. Een té goed gevoel. Dat redden maakt dat we onze ogen en oren sluiten voor het feit dat we met het redden van díe puppy niet alleen de ouderdieren letterlijk en figuurlijk in de stront laten zakken, maar ook de weg vrij maken voor een heleboel nieuwe puppy’s. Dat we met het redden juist de kraan opendraaien en de dweil meenemen.

Dat willen we niet weten. Dat geeft ons niet het goede gevoel dat het redden van die puppy wel geeft. Die puppy die ons zo hard nodig heeft.

Ik neem het niemand kwalijk dat hij of zij een goed mens is. Wil zorgen voor een ander. Die prachtige kant kent, van menszijn. Maar het wordt wel tijd dat we met z’n allen onze ogen en oren openzetten en toegeven dat we massaal lijden aan een syndroom dat niet alleen schade toebrengt aan onszelf (‘slachtoffers’ van malafide hondenhandel), onze gezinnen (verdrietige kinderen bij een zieke of overleden puppy), onze portemonnees (dierenartskosten lopen snel op) en zelfs de samenleving (ondermijning), maar ook aan heel veel dieren. Te veel dieren. En te veel schade. Een syndroom dat wellicht minder makkelijk te behandelen is dan we willen… het redderssyndroom.

Er is een medicijn. Al is het een bittere pil. Mededogen, in plaats van medelijden. Een morele, mentale afweging in plaats van een gevoel, als leidraad. Een rem op onbeteugelde zorgdrift… een hand die de kraan dichtdraait in plaats van open.

Meer: https://www.youtube.com/watch?v=ihgCIQ1VOCE

Terug naar nieuwsoverzicht