Meer Sherlock minder Frankenstein

3 juni 2017

“Het zijn schatten van honden. Een geweldig karakter. Maar wat ik mijn honden qua gezondheid heb zien doormaken, wil ik geen hond opnieuw aandoen. En ik heb niet genoeg vertrouwen dat de extremen echt verminderd worden.“

Aan het woord een liefhebber van een bepaald hondenras. Een échte liefhebber, met een hart zo groot, dat hij zíjn hondtype loslaat… in het belang van de hond.

Ik praat met hem naar aanleiding van een recent wetenschappelijk artikel van Packer, Murphy en Farnworth (https://www.ufaw.org.uk/downloads/packer.pdf) over wat kopers van een hond beïnvloedt in hun keuze voor een bepaald type hond. Bij de aankoop van kortsnuitige honden als Mops, Franse & Engelse Bull blijkt gezondheid minder een overwegingsfactor dan ‘looks’ en verwachte ‘fit’ qua grootte, richting de kinderen en als gezelschap. Kortsnuitigen blijken ook vaker via websites gekocht, zonder het ouderdier gezien of naar gezondheidsgegevens gevraagd te hebben. Belangrijk onderzoek, ook al omdat het lijkt dat kortsnuitigen relatief vaker door jonge gezinnen worden aangeschaft als eerste hond. Hoe helpen we deze mensen verstandiger keuzes te maken? Hoe dringen we die ellendige rasoverdrijvingen terug?

“Ik heb mijn honden echt fantastisch gevonden. Ze waren het helemaal voor mij. Maar voor de honden waren de gezondheidsproblemen zó naar. Dat wil ik niet meer voor het dier.”, duidt de liefhebber hoe hij geschakeld heeft van ‘what’s in it for me’ naar ‘what’s in it for them’. En daar zit ‘m het punt bij de kortsnuitigen. Veel baasjes van een kortsnuitige hond hebben een goede band met hun hond. Het karakter van de hond past bij ze. Hun uiterlijk vertedert ze. Maar wat wil de hond? Hoe is het om benauwd door het leven te moeten gaan met een te korte snuit?

Het artikel van Packer concludeert dat gerichte educatieve interventies noodzakelijk zijn en als die onvoldoende effect hebben, meer directe maatregelen zoals wetgeving. Ik vraag mijn ‘ras-afkick’- ervaringsdeskundige naar zijn mening. Gaat het om meer informatie? De conclusie is even simpel als eerlijk… In het woud van voorlichting, voorlichting gevende instanties en onze bomvolle sociale media, gaat het niet om meer…hooguit om anders…maar vooral om het helpen van mensen hun oogkleppen af te doen en de deuren te openen naar de informatie die zo breed beschikbaar is. Het gaat niet om het vinden van de informatie, maar om het binnenlaten ervan. Een hond die naast je op de bank ligt te snurken is niet gezellig, maar benauwd. Dát kwartje laten landen, is waar het om gaat. Als we minder Frankenstein-achtige honden willen, moeten we meer Sherlock-achtige hondenbaasjes creëren. Baasjes die actief op zoek gaan naar ‘hoe zit het eigenlijk’. Die hun eigen brein weten te beheersen en overtroeven om passieve maar krachtige processen als onrealistisch optimisme en dissociatie te vervangen door een open, nieuwsgierige én empathische blik.

Terug naar nieuwsoverzicht