Nou krijgt hij nog een koekje ook - column

4 oktober 2016

Trots als een pauw is ze. Het lukt! Haar hond kan rustig zitten op de stoep terwijl er brommers en fietsers passeren! Elke keer als de hond naar haar kijkt, geeft ze iets lekkers. Mooi klein, zoals de gedragsdeskundige had uitgelegd. Langzaam aan verlengt ze de tijdsduur van het kijken. Of beweegt ze iets dichter naar de stoeprand, maar dan korter. Na een minuut of vijf viert ze van binnen en met de hond een klein feestje en maakt ze een wandeling door het park, weg van het verkeer. Niet te lang oefenen, dat had de deskundige ook gezegd. Ze kijkt blij naar haar hond en haar hond kijkt blij terug.

Wat een feest is dit. Na al die tijd stress op straat, heeft ze eindelijk de handvatten om de goede weg in te slaan. Geen uitvallen aan de lijn, geen gevaarlijke situaties meer, geen boze gezichten. En vooral: het gevoel dat zíj aan het sturen is, controle heeft. Had ze maar eerder een professional ingeschakeld. Minder naar de buren geluisterd. Naar vrienden die goedbedoeld allerlei adviezen hadden gegeven. Adviezen die ze stuk voor stuk had uitgeprobeerd, maar die geen van alle hadden geholpen. Een sleutelbos laten vallen had geleid tot een kapotte sleutel, verder niets. Een flinke ruk aan de riem, tot een naar gevoel aan haar zijde en een hond die schrikkerig achterom keek op alle momenten, behalve bij verkeer. Een hoofdhalster was meteen weer afgegaan, gepoetst door de hond en een antitrektuig had nare wonden in de oksels van haar hond opgeleverd.

Bij de gedragsdeskundige had ze eerst haar verhaal kunnen vertellen, het verhaal van haar hond en hadden ze gekeken naar waardoor het gedrag veroorzaakt was. Dat gaf opluchting en begrip. Vervolgens waren ze aan het oefenen gegaan en nu had ze zelf de handschoen opgepakt. Een fluwelen handschoen om stap voor stap ander gedrag aan haar hond aan te leren. En man, wat pikte die het snel op. Ze was zo trots, op haar hond, op zichzelf. Het liefst stak ze nu een tong uit naar iedereen in haar buurt die eerder zo veel opmerkingen haar kant op had geslingerd.

In gedachten verzonken, bereikte ze de rand van het park. O jee, nu had ze niet goed opgelet en was ze al bij de weg. Dubbel pech, er racete ook nog een brommer langs. Ze was in een klap weer in het hier en nu, maar niet snel genoeg. Een uitval, maar veel minder dan anders, was het gevolg van haar gedagdroom. Geen nood, sprak ze zichzelf moed in. Terugval en mindere momenten hoorden erbij. Daarvoor had de gedragsdeskundige ook gewaarschuwd. Snel deed ze een stap naar achteren, vroeg een “zit” en beloonde ze haar lieve viervoeter uitbundig met haar stem en met een paar lekkertjes dat hij toch maar even naar haar luisterde, ondanks de opgebouwde spanning. Achter haar klonk een barse stem ‘Nou krijgt hij nog een koekje ook!’. Ze moest zich inhouden om niet om te kijken. “Ogen op de hond houden”, dat had de gedragsdeskundige ook gezegd. Ze beloonde haar hond opnieuw voor de rust die hij toonde, liet zich verdorie niet van haar stuk brengen.

De stem passeerde, hoofdschuddend, zag ze toen ze naar zijn rug keek. Een van haar buurtgenoten. Ze stak haar tong naar hem uit, deed haar hoofd omhoog en liep resoluut met haar kanjer naar huis.

Binnenkort meer over kijken naar je hond…houd de site hondenbescherming.nl in de gaten!

Terug naar nieuwsoverzicht