Zelf uitzoeken doe je nooit alleen - column

19 mei 2016

De vrouw loopt met haar Kooikerhondje over het bospad. Kooikerhondje geniet. Mevrouw geniet. Het voorjaar gaat langzaam over in de zomer. De zon schijnt aangenaam. Het brengt mevrouw een glimlach en Kooiker een boel geuren van de opwarmende, maar nog vochtige bosaarde. Twee eekhoorns schieten een boom in. Kooiker kijkt verrast de verdwijnende staarten na en blikt daarna met toegeknepen ogen richting zijn menselijke kameraad. Niets lijkt deze ochtend te kunnen verpesten.

Barbarian horde vol opgekropte energie

Totdat in de verte het dichtslaan klinkt van autodeuren. Deuren van een Transporter busje. Een busje waaruit net twaalf honden zijn gesprongen. Een losgeslagen stel dat vergezeld door slechts één begeleider, grommend en op elkaar duikend, het bos in rent. De Kooiker hoort het, staat stil, luistert. Mevrouw hoort het ook en slaat een smal pad in, in de hoop een ontmoeting met deze ‘Barbarian horde’ te kunnen vermijden.

Helaas. Of het hun geur is, die de honden de weg wijst of het toeval, de ruziënde roedel vindt hen en is plots eensgezind. Eensgezind over het doelwit voor de adrenaline die rijkelijk door hun aderen vloeit:  het timide Kooikerhondje. Kooiker maakt zich klein en schuilt achter de benen van de baas die zich groot maakt, het pad blokkeert en de honden probeert te stoppen. Vanuit een veel te verre verte komt hun begeleider aan. Ze roept ‘laat gaan, dan zoeken ze het zelf uit!’. Maar de Kooikerbaas wíl helemaal niet dat de twaalf honden het zelf uitzoeken met haar ene hond. Dapper blijft ze de honden stuk voor stuk blokkeren voor haar kleine kameraad. Dat stoort de uitlaatdienst, die nu dichterbij is gekomen: ‘Niet doen, zo maakt u uw hond bang!’

Begrijpelijkerwijs schieten die woorden de Kooikerbaas in het verkeerde keelgat, maar ze kan geen repliek verzinnen terwijl ze druk is met het afweren van de honden. Haar hond heeft ondertussen ook iets in het keelgat, en wel een flinke grom. Terwijl de uitlaatdiensthonden één voor één springen richting het - nu tot de helft van zijn “vrolijke ik” gekrompen - hondje, houdt de Kooiker zijn neus in de richting van de honden die targetten. Een vermoeiende bezigheid, zeker ook omdat de groep van twee zijden opereert. Gelukkig zijn er de veilige benen van de baas waarmee de Kooiker zijn achterhand kan beschermen.

Bejaagd object zoekt vluchtweg

De hond voelt zich niet door zijn baas, maar door de groep een bejaagd object en het is dát, wat de angst veroorzaakt. Niet de baas die in alle rust de verdedigende linie is en zich een echte roedelgenoot toont voor de hond, in deze benarde situatie.

Kooiker heeft dan ook duidelijk meer geluk met zijn baas dan de uitlaatdiensthonden hebben met hun begeleider.  Maar hoe komt hij uit de situatie zonder hulp van íemand die de twaalf honden kan kalmeren en verwijderen? Het geluk van de zonnige ochtend blijkt echter niet op. Een andere hondenbaas heeft het tumult waargenomen en loopt het smalle bospad op. Ook hij heeft een beter inschattingsvermogen dan de uitlaatdienst en hij kent de twee honden aan zijn zijde door en door. ‘Toe maar jongens’, klinkt het beheerst en zijn Rottweilers zetten de pas er in zonder hun kalmte te verliezen. De relnichten zien hen al snel, ondanks alle opwinding. Daar is de leiding die deze honden nodig hadden. Op het moment dat de Rottweilers de groep bereiken, verstomt het geblaf en nog geen vijf seconden later kan de Kooiker met zijn baas het hazenpad kiezen. Daar is de vluchtweg die ze zo hard nodig hadden. Tijd voor een dankbare glimlach richting hun redders is er niet, maar als zij elkaar later tijdens de wandeling in het bos treffen en hun honden na toestemming ‘het zelf uitzoeken’, wordt alsnog die dank uitgesproken.

Soms heel soms, kunnen honden het onderling uitzoeken, maar bijna nooit zelf…

Meer lezen over uitlaatdienst voorwaarden? https://hondenbescherming.nl/ik-heb-een-vraag/

Meer lezen over hondenomgangsvormen? https://hondenbescherming.nl/ik-heb-een-hond/hondenomgangsvormen/

Terug naar nieuwsoverzicht