Bescheiden herdermeisje zoekt kalm adres

4 mei 2016

Vanwege de opname van haar eigenaar in verband met zijn psychische problemen verbleef Max sinds geruime tijd in pension. Een fikse kostenpost maar toen duidelijk werd dat de situatie de komende maanden niet zou veranderen is besloten Max een nieuwe eigenaar te gunnen. Max is dus terechtgekomen in het seniorenhuis.
Een klein, donkergekleurd Mechels herderteefje loopt wat onwennig met me mee. Ze loopt netjes en rustig mee maar is wat afwachtend….’wie ben jij nu weer…’: straalt ze uit.
Na een tijdje wordt ze wat losser en gaat meer met haar omgeving doen, doet een plast, neemt een stokje in de bek en houdt deze vast tijdens het poseren en stapt het water in om wat fris meerwater te drinken. Ze luistert feilloos naar ‘zit’ en ‘af’ en gaat steeds meer op me letten.
Als ik haar terugbreng heb ik het idee dat we al een beetje band hebben. Dat gaat dus snel met Max.
Het is geen dolenthousiaste allemansvriend maar een wat bedeesd en heel braaf en inschikkelijk herdermeisje. Ze is twaalf jaar geschat en loopt lekker mee. Het moet niet lastig zijn voor deze sympathieke, tikkie onopvallende hond een passende baas te vinden. Haar oren zijn geen fier rechtop staande herderoren meer. Ze zijn verschrompeld. Ooit waren dit bloedoren, door heftig krabben aan de oren of schudden kunnen er bloedvaatjes springen waardoor er bloed vrij komt in de oren, bij het genezingsproces ontstaan dan zgn bloemkooloren. Het is ontsierend maar ze heeft er verder geen last van.

Terug naar nieuwsoverzicht