Is het geen plaatje? - column

31 maart 2016

‘Is het geen plaatje?’, met een grote trotse glimlach toont de buurvrouw haar nieuwe aanwinst. Een pup. Ik kijk naar het diertje, dat nu al last heeft van zijn veel te bolle oogjes. Ik zoek naar iets aardigs om te zeggen, maar ik wil schreeuwen ‘Nee! Het is geen plaatje! Het is een gedrocht. Zijn neus is platgeslagen, zijn huid opgefrommeld en zijn poten zijn te kort. En kijk nou naar die ogen, hoe kun je dat nou missen?’. Maar ik hou me in. Het is nu toch al te laat. Deze hond zal met zijn lijf moeten leven. Dus ik slik, kijk haar aan en zeg: ‘Wauw, dat lijkt me een hele lieve pup!’

Haar glimlach wordt breder, ze is zo blij met haar Spikey. Of ik een kop thee wil, dan kan ze vertellen over de fokker. Ze heeft er goed over nagedacht, over “Spike”, hoor ik vanuit de keuken. En terwijl ze met de thee de kamer in komt: ‘ik wilde dus echt geen rashond he, die zijn zo ongezond, dit is een kruising hoor’.

‘O, wat voor ’n kruising dan?’, vraag ik zo neutraal mogelijk. Ik durf wel een gokje te wagen. ‘Franse Bull met Mopshond’, luidt kordaat het antwoord. ‘Ze hadden daar ook andere kruisingen, maar deze snurken zo leuk’, zegt mijn vriend. Ik neem snel een slok hete thee, zodat ik me daarin kan verslikken.

Waarom zien we als mens toch zo slecht wat we niet wíllen zien? Kruising gezond? Dit arme, o zo lieve, maar functiebeperkte hondje, heeft nu al zo’n last van zijn ogen, dat er binnen afzienbare tijd een operatie nodig is. En dat snurken, dat is voor ons misschien gezellig, maar voor de hond niets anders dan benauwend en in negatieve zin adembenemend. Mijn buurvrouw is een schat, maar hoe kan ze dat nou missen, terwijl ze zelf aangeeft zich zo goed te hebben voorbereid? Ik zucht maar eens diep en neem nog een slok thee.

Er komt een gedachte boven. De gedachte aan een foto die tijdens mijn jeugd wereldberoemd was. De foto van het “meisje met de groene ogen”. Gemaakt door Steve McCurry, in opdracht van National Geographic. In mijn jeugd zag ik die foto vaak bij mensen hangen. Omdat het zo’n plaatje was.

Ik vond het geen plaatje. De ogen waar het iedereen om te doen was, hadden inderdaad een prachtige kleur, maar mij raakte de negatieve emotie die ze uitstraalden meer dan de kleur. Ik vond het geen plaatje. Ik vond het meisje zielig.

Pas zeventien jaar later, in 2002, las ik waarom haar ogen die emotie toonden. De foto was genomen in een vluchtelingenkamp (http://ngm.nationalgeographic.com/2002/04/afghan-girl/index-text).

Zeventien jaar nadat de foto door iedereen als plaatje was gezien, nam de wereld kennis van het verhaal achter het plaatje.

Hoe lang zal het nog duren voor we de werkelijkheid waarnemen voor onze honden, achter het plaatje dat wij er van maken?

Terug naar nieuwsoverzicht