Langdurig leed na dierenmishandeling – onderzoek onder de loep

23 maart 2016

Dierenmishandeling, we vinden het allemaal verschrikkelijk, maar weten we genoeg over de gevolgen ervan op lange termijn? McMillan en collega’s hebben vorig jaar onderzoek gepubliceerd waarbij ze bij 70 honden kijken naar de effecten van mishandeling (intentioneel schade toebrengen aan een ander) op lange termijn. Ze vergelijken gerapporteerd gedrag van deze honden met dat van honden die niet bekend zijn met een mishandelingsverleden.

Daarbij komt naar voren dat honden met een mishandelingsverleden significant hoger scoren op agressie en angst naar vreemden en honden. Ook lijken ze sneller opgefokt, overactief en blafferig. Tot slot tonen ze meer bindingsgericht, aandachtzoekend en afwijkend gedrag. Vervelend, omdat dit gedrag is dat voor veel hondenbazen ongewenst is, maar bovenal, omdat het duidt op een minder welzijn van deze honden. Indicaties dus, dat dierenmishandeling een dierenleven lang voor leed zorgt.

Het onderzoek, waarbij gebruik is gemaakt van de gevalideerde, zogenaamde CBARQ-vragenlijst, is belangrijk, omdat er weinig onderzoek is gedaan naar de lange termijn gevolgen van dierenmishandeling. Terwijl mishandeling over de hele wereld nog veel voorkomt.

Helder in beeld brengen wat de gevolgen van mishandeling voor een dier op langere termijn kan zijn, brengt niet alleen meer aandacht voor het voorkomen en zo zo snel mogelijk stoppen ervan. Het creëert ook meer mogelijkheden dieren effectief te helpen naar een optimaal nieuw leven wanneer ze uit een situatie van mishandeling worden gehaald.

Het onderzoek kent een aantal zwaktes, die keurig op een rij worden gezet. Meer onderzoek is zeker gewenst, ook om te bezien of bepaald gedrag bij een hond juist het risico vergroot voor het dier om in een mishandelingssituatie terecht te komen. (Eerder onderzoek door Munro en Thrusfield uit 2001 onder 240 mishandelde honden brengt naar voren dat reuen onder twee jaar een groter risico lijken te lopen om in situaties van mishandeling te belanden.) Daarnaast is een grote vraag waardoor de verschillen in gedrag tussen de mishandelde honden en de controle groep worden veroorzaakt. Is dit een direct gevolg van de mishandeling of is deze groep relatief vaker op dubbel benadeeld, bijvoorbeeld door een onvoldoende benutte gevoelige periode, onvoldoende opvoeding en/of verwaarlozing? Heeft dat vervolgens gevolgen voor een optimale hulpverlening aan het dier?

McMillan en zijn collega’s hebben met hun onderzoek een waardevolle aanzet gegeven voor andere onderzoekers om dieper in dit onderwerp te duiken. Zeker omdat de gedragingen die zij bij de honden vinden niet alleen het vinden van een goed permanent nieuw thuis voor een mishandelde hond verkleinen, maar ook omdat de gedragingen op zichzelf wijzen op lange termijn welzijnsaantasting als gevolg van dierenmishandeling.

http://www.kadera.nl/upload/userfiles/1/files/prf41OK53_KAA_Signaalkaart_4e%20(2).pdf

Bronnen:

McMillan, F.D., Duffy, D.L., Zawistowski, S.L., Serpell, J.A. (2015). Behavioral and psychological characteristics of canine victims of abuse. Journal of Applied animal welfare science, 18, p. 92-111.

Munro, H.M., Thrusfield, M.W. (2001). Battered pets: non-accidental physical injuries found in dogs and cats. Journal of Small animal practice, 42, p. 279-290.

Signalenkaart dierenmishandeling huiselijk geweld

Terug naar nieuwsoverzicht