Column - Hij doet niets hoor, die hondenbezitter

24 augustus 2015

Hondenbezitters storen zich regelmatig aan elkaar. “Hij doet niets hoor” zeggen, terwijl er van alles gebeurt, is een van de grote ergernissen. Maar ook onaangelijnde honden naar een aangelijnde hond laten gaan, schreeuwen, onvoldoende ruimte bieden en ongevraagd advies geven, worden als zeer storend ervaren.

 Zijn hondenbezitters dan antisocialer dan niet-hondenbezitters? Ik denk het niet. Het probleem zit hem eerder in het feit dat je met en door de hond sneller in elkaars (persoonlijke) ruimte komt. Hondenbezitters zijn dus niet vaker antisociaal, ze zitten dichter op elkaars lip, waardoor ze bij elkaar antisociaal gedrag eerder waarnemen en er ook sneller last van hebben.

Samenleven immers, brengt paradoxaal genoeg een behoefte aan ruimte met zich mee. Wanneer iemand die behoefte niet respecteert bij een ander, trekt hij hem over zijn grenzen heen. Al dan niet onbedoeld.

Met een hond kom je eerder actief te veel in iemands ruimte:

Een pup die "alleen maar wil spelen" en "het allemaal nog moet leren" die op een door pijnen geteisterde hond afstormt. Een keffertje dat rond een (vaak grotere) hond stuitert. Een energietank van een hond die een uitlaatklep vindt in een (vaak kleine) soortgenoot. Ze passeren allemaal de ruimtegrens én de behoeftegrens van de ander. Van de hond en van diens baas. Die vaak ongestoorde rustmomenten zoeken in onze drukke samenleving.

 Ineens zijn we dan te dicht op elkaar. Dichter dan wanneer iemand graffiti op een bushokje spuit, de ruit daarvan aan diggelen slaat, een sigaret in een heidegebied van zich af gooit of een blikje uit het raam van zijn auto gooit. Ook antisociaal gedrag. Maar gedrag dat zich veel minder vaak vlak onder onze neus afspeelt, in onze (persoonlijke) ruimte.

Zijn hondenbezitters dús antisocialer? Nee, ze zijn waarschijnlijk gewoon een afspiegeling van de samenleving. Een afspiegeling van “mens zijn”. Mens zijn, waarin mooi en onmisbaar samenzijn zich afwisselt met een gevecht om genoeg eigen ruimte.Hetzelfde gevecht zie je bij autobezitters (neem maar eens een kijkje op een snelweg in het spitsuur) en bij ouders als (onbekende) kinderen elkaar op een klein gebied, zoals een speeltuin, ontmoeten.

“Hij doet niets dus” die hondenbezitter. Althans, niet meer of minder dan elk ander mens. En met wat meer wil om elkaar te respecteren zoals we zijn en wat meer kennis en inzicht over wat honden (& wij) echt nodig hebben, is een boel van de top vijf aan ergernissen makkelijk te voorkomen.

Honden maken niet antisocialer. Ze maken ons juist mooiere én socialere mensen. Als we maar bereid zijn te kijken, luisteren, leren én veranderen.

Meer inzicht krijgen in hondenomgangsvormen en in wat honden vertellen over hun behoeften en ruimte? Volg de #hondenomgangsvormen campagne, bijvoorbeeld op Facebook.

Terug naar nieuwsoverzicht