Column - De zonnige kant van probleemperceptie

16 augustus 2015

Probleemperceptie. Het vermogen om een probleem waar te nemen, liefst voordat het zich voordoet. Het klinkt donker, negatief. Maar het heeft een zonnige kant. Bij een goede probleemperceptie kun je namelijk je problemen als sneeuw voor de zon doen verdwijnen, nog voor ze ontstaan.

Met paraplu geen regen

Een beetje regen verwachten, maakt dat je je paraplu meeneemt. En juist dan heb je hem uiteindelijk vaak niet nodig. Veel nieuwbakken hondenbazen hebben moeite om regen te verwachten. De zonnige kant daarvan is dat ze zonder zorg van hun huisgenoot genieten in de eerste dagen of weken. De donkere wolk boven die zonnigheid, is dat ze daardoor soms te laat aan de slag gaan en onverwacht midden in een regenbui staan.

Vogel of kat = baas!

Een hond bijvoorbeeld, die op vogels of katten signaleert, kun je het beste ombuigen in zijn gedrag op het moment dat dit gedrag begint. De remedie: vogel of kat in beeld, dan kijken naar de baas en daarvoor beloond worden. Pak je dit goed aan? Dan wordt op den duur het zien van vogel of kat een signaal om automatisch naar de baas te kijken.

Heb je een ras van een type dat gevoelig is voor het signaleren op dieren/ beweging, dan is bovenstaande een opvoedingsaandachtspunt. Je bouwt dan vanaf het begin de goede gewoonte “kijken naar de baas” zorgvuldig op. Om ongewenst gedrag en regenbuien buiten de deur te houden.

In theorie dan. Want in de praktijk blijkt dat de meeste hondenbezitters niet zien dat de hond op een vogel of kat signaleert, totdat hond op een dag weg sjeest, de tuin uit, de weg op. Om iets achterna te gaan. Pas dan wordt er op de rem getrapt. Door naderende auto én nieuwbakken hondenbaas.

Probleemperceptie

Probleemperceptie. Het bestaat bij de gratie van weten wat je kunt en moét zien. Probleemperceptie ontbreekt als je niet naar de lucht of naar buienradar kijkt voor je de deur uit gaat. Maar ze ontbreekt ook als je dat wel doet, maar niet weet dat je naar de schuivende vlekken op je scherm moet kijken en dat een rode kern een fikse bui voorspelt. Je mist dan de waarschuwing en denkt niet aan een paraplu.

Veel instructeurs op een hondencursusveld raken vroeg of laat gefrustreerd dat waarschuwen en voorbereiden zo slecht werkt. Ze proberen hondenbazen uit te leggen dat je de pup van twee kilo NU moet leren te zitten bij een begroeting. Om te voorkomen dat hij LATER met vijftig kilo iedereen omver springt. Maar als je in de zon staat, is het moeilijk je in te beelden dat je door de bliksem geraakt kunt worden.

Onze voorouders wisten het al, als het kalf verdronken is, dempt men de put. De moderne variant: als de hond opspringt, werkt men aan de zit.

Van Disney naar reality

Hoe kom je als hondenbaas zover dat je wél aan je paraplu denkt, terwijl de zon nog stralend schijnt? Eerst en vooral door je te verdiepen in het wezen hond. Een hond is geen Disneyfiguur. Hij is niet ter wereld gekomen om met jou gezellig te doen. Een hond is een eigen karakter met hondse behoeften. Rennen, springen, neus gebruiken, jagen, blaffen, plassen, graven, knagen, slopen en je (werk)eigenschappen zo veel mogelijk inzetten. Dat is wat hij wil, goed kan en zal doen.

Door precies te weten wie zich aan de andere kant van de hondenriem bevindt, zal je beter begrijpen waarom je aan sommige dingen moet werken als de zon nog schijnt. Het zal je probleemperceptie aanzienlijk verbeteren en je de kans geven gewaarschuwd te worden, om zo voor twee te kunnen tellen. Dat zal de toekomst voor hond én baas een stuk zonniger en stralender maken!

Terug naar nieuwsoverzicht