Column - Zeventien miljoen experts

9 juli 2015

Op een prachtige zomerse ochtend daagt het ons bij de Koninklijke Hondenbescherming: we hebben een nationaal probleem. Ons land telt zeventien miljoen experts. Zelfbenoemde experts dan. Of eigenlijk zelfstandig opererend experts. Hondenexperts. Met of zonder hond, iedereen weet wat een hond is, hoe hij wordt tot wat hij is en wat hij nodig heeft:

'Je moet die hond castreren, dat is echt beter. Hij wordt anders veel te dominant.'

'Honden die bijten zijn gewoon niet goed opgevoed.'

'Een oude hond kun je niets leren. Neem toch een pup, die kun je nog vormen.'

'Het is het beste een pup de eerste dag meteen alleen te laten, dan went hij daar alvast aan.'

'Echt hoor, het is veel gezonder voor een teef om een keer een nestje te krijgen.'

'Erfelijkheid speelt alleen een rol bij het uiterlijk van de hond, met gedrag heeft het niks te maken.'

'Een hond op een flat is dierenbeulerij.'

'Honden die kinderen bijten zijn vals en hebben geen respect voor de roedel, ze denken immers dat ze bovenaan staan.'

'Honden willen altijd de baas zijn, dus houdt ze in de gaten.'

Op straat maar vooral ook in de sociale media laten experts graag van zich horen. En jagen daarbij andere experts tegen zich in het harnas. De experts zijn er dagen druk mee, met dit “professionele” moddergegooi.

Begrijp ons niet verkeerd: wij zijn blij met discussie. Discussie brengt beweging en beweging is levenskracht. Maar toch, stilstaan hoort ook bij leven. En dat stilstaan, letterlijk en figuurlijk stilstaan, dat wordt niet veel gedaan. Laten we daarom eens wat vaker stilstaan en kijken, stilstaan en luisteren. Kijken naar wat er gebeurt en luisteren naar dat wat een ander zegt. Gewoon stil zijn, zonder direct onze mening klaar te hebben. Laat die mening maar eens wachten. Totdat we de feiten kennen en de ander gehoord hebben.

“Als we toch eens weten wat we allemaal weten” is een veel gehoorde zin binnen grote organisaties. Daarmee wordt gedoeld op het linken van alle beetjes informatie binnen een bedrijf. Weten wie waar veel van weet en zorgen dat je die kennis gebundeld en correct inzet om als organisatie verder te komen.

Wat ons betreft mag daar voor onze samenleving wel een zin aan worden toegevoegd: “Als we toch eens weten wat we allemaal niet weten”. Wij zijn er zeker van dat er dan een wereld opengaat. Ruimte voor het opnemen van kennis, in plaats van het de wereld inslingeren van onvoldoende onderbouwde meningen. Wat meer bescheidenheid voor de zeventien miljoen experts ten bate van alle kwetsbare wezens die lijden aan ons nationaal gebrek aan bescheidenheid.

Terug naar nieuwsoverzicht