Column - Contact zonder contact

11 juni 2015

Contact zonder contact. Wij mensen zijn daar goed in. We praten zonder onze aandacht erbij te hebben. Vragen hoe het gaat terwijl we “whats-up/appen”. Doen drie dingen tegelijk en allemaal half.

Onze honden zijn niet zo goed in contact zonder contact. Maar ze weten wel handig gebruik te maken van onze contactloze momenten. Ik ken genoeg trouwe viervoeters die de benen nemen zodra “de mobiel” overgaat. En ik ken eigenwijze haarballen die met de baas aan de rol gaan, zodra deze afgeleid is.

Geef ze eens ongelijk.

Al die mogelijkheden om overal en altijd met elkaar in contact te zijn, hebben ons contactlui gemaakt. We lijken soms te vergeten wat echt contact is en herkennen de waarde daarvan niet meer. Niet zo gek, met al die afleiding om ons heen.

‘Mijn hond is steeds zo afgeleid’ klaagde laatst iemand over zijn Retriever. Ik zocht zijn ogen op om de emotie achter deze aanduiding te vinden. Was het baasje van de rustig rondsnuffelende Lab hier boos over, teleurgesteld, bezorgd? Maar de ogen van deze baas waren gericht op…jawel, zijn piepende telefoon. Ik kon het niet laten, negeerde mijn eigen rinkelende mobiel en vroeg hem: ‘Herken je daarin iets van jezelf?’ Met een glimlach voegde er ik op een onschuldige toon aan toe:  ‘Gewoon, omdat baas en hond op elkaar zouden lijken?’. De jongen keek verstrooid op van de sociale media. ‘Sorry, wat zei je?’ vroeg hij. Maar net op dat moment schoot zijn hond als een haas achter een konijn aan met hem er roepend en tierend achteraan. De hond had eindelijk zijn volle aandacht.

Terwijl ik de drie steeds kleiner wordende stipjes aan de horizon nakeek, dacht ik met weemoed terug aan de tijd dat je in een pretpark een punt had waar je naar terug ging als je elkaar kwijtraakte. Aan de tijd dat een afspraak goed werd afgesproken, omdat je elkaar niet kon bellen als je de afgesproken plek niet kon vinden, of tussentijds afgeleid en dus laat was. Aan de tijd dat je in het bos ongestoord een goed gesprek kon voeren, met alleen diegenen die lijflijk aanwezig waren in dat bos. En aan de tijd dat de wandeling met de hond voor jou, de hond en hooguit op een rij te plaatsen gedachten waren. Ik zuchtte en voelde me ineens heel erg oud.

Het ding is dat onze aandacht laten trekken, ons minder energie kost dan gerichte aandacht geven. Maar juist voor het laatste krijgen we meer terug. Terwijl we in onze aandachtseconomie met name energie verliezen door steeds te moeten switchen tussen ons af laten leiden en aandacht geven.

Mensen met een hond zijn gezonder, blijkt uit onderzoek. Zou dat ook komen omdat ze ons meer kans geven om écht in contact te blijven met elkaar?

Terug naar nieuwsoverzicht