Column - Klompendans

28 mei 2015

De setting is een mooie ouderwetse keuken met een granieten vloer. Zo’n vloer die lekker makkelijk schoon te maken is. Dat is fijn, want de hondengedragsdeskundige die aan de keukentafel zit, is op bezoek in een druk huishouden. Twee jonge meisjes van zes en zeven rennen heen en weer. Hun oudere broer sleept allerhande materialen voor een bouwwerk van buiten naar binnen en tegen haar benen zitten twee kleine Shelties geplakt. De eigenaresse van deze prachtige pluizenbollen vertelt dat een van de honden weg moet. Dominant. Heeft haar jongste gebeten.  

De deskundige verstaat haar nauwelijks omdat die jongste dochter echte houten klompjes aanheeft. Een paar weken geleden gekregen van opa en oma. Sindsdien heeft ze ze eigenlijk niet meer uitgedaan, roept haar moeder boven het geklepper van de klompen uit.

De deskundige zoekt contact met de klompenfan. Als deze stilstaat, vertelt ze haar dat ze vroeger ook een paar klompen had. Net als deze. Ze kan zich helemaal voorstellen hoe trots de meid er op is. Dan vraagt ze haar of ze de klompen toch even wil uitdoen. Speciaal voor de gedragsdeskundige, omdat ze haar moeder slecht kan verstaan door het geluid dat die prachtige klompen maken. Het kleine meisje doet ze meteen uit en plaatst de klompen midden op de keukentafel. Zo kan iedereen haar mooie klompen goed zien. De gedragsdeskundige bedankt het meisje hartelijk. Terwijl het meisje de keuken verlaat, heerlijk stil op haar sokken, verschuiven bij de benen van de deskundige de twee Shelties.

Met een zucht van verlichting bemerkt de deskundige dat ze de eigenaresse van de twee bolletjes nu goed kan verstaan. Die vertelt ondertussen  - nu op normaal volume - dat een paar weken geleden één van de Shelties ineens anders werd naar de kinderen. Net voor haar eerste verjaardag begon ze te grommen en werd ze snauwerig. Verschrikkelijk. De andere Sheltie ging zelfs mee doen. Hondenliefhebber als ze was, schakelde ze de gedragsdeskundige in. Net te laat, dat neemt ze zichzelf kwalijk, want twee dagen geleden werd haar dochter gebeten. Toen ze langs de tafel liep, schoot er een Sheltie onderuit en beet “zo maar ineens”. Geen gaatjes gelukkig, maar wat een schrik.

Ze praten over de geschiedenis van de twee honden, hun start in het leven, hun gezondheid, hun dagelijkse activiteit. Onderwijl zijn beide pluizenbolletjes onder de tafel vandaan gekomen en aan het scharrelen in de keuken. Tussen de kinderen door. Het oogt ontspannen en de deskundige vraagt hun baasje of ze dit zo vaker ziet. Ze kijkt naar haar honden en haar kinderen. Kijkt naar de deskundige. Kijkt nog eens en zegt verbaasd dat het lang geleden is dat ze de honden en kinderen zo door elkaar heeft zien lopen. De laatste paar weken zaten de honden eigenlijk alleen onder de tafel als de kinderen in de keuken waren. De deskundige vraagt haar hoe haar honden met geluid zijn. Haar antwoord is duidelijk ‘Och, verschrikkelijk. Ze zijn doodsbang voor harde geluiden. Vuurwerk is een ramp.’

‘Zouden de kinderen even naar de woonkamer mogen?’ vraagt de deskundige. Het antwoord is ‘ja’ en terwijl de kinderen richting de televisie worden gestuurd, pakt de deskundige de klompen van tafel. Op het moment dat hun eigenaresse – nu alleen – terug is in de keuken, doet ze haar handen in de klompen en slaat die zo een paar keer op de grond. De Shelties verdwijnen direct onder de tafel en kijken haar met grote angstogen aan. De deskundige kijkt op naar hun baasje dat – met haar hand nog op de deurklink – als aan de grond genageld staat. De deskundige ziet niet alleen een kwartje vallen, maar ook een traan verschijnen in haar linker oog.

Waarnemen is een kunst. 

Terug naar nieuwsoverzicht