Column - De knuppel in het hondenhok

1 april 2015

Wij vinden het tijd. Hoog tijd. We gooien daarom de knuppel in het hondenhok. De spreekwoordelijke knuppel dan, juist om meer honden uit het hondenhok – lees de asielkennel – te houden.

Waar gaat het om? Om “stoere” honden.

En nu niet meteen in de pen (of het toetsenbord) klimmen, om vanuit emotie allerlei verwensingen te uiten. Er is al genoeg agressie rondom “stoere” honden. Honden van een atletische bouw, met een flinke spiermassa, brede kaken en vaak een tomeloze energie. Honden die van oorsprong gefokt en geselecteerd zijn voor vecht- en waakdoeleinden.

Honden die vaak fantastisch gericht zijn op hun baas, die zich naar hem of haar speels en aanhankelijk kunnen tonen. Maar ook honden met een flinke dosis energie en/of kracht en honden die zonder een goede begeleiding grote risico’s kunnen vormen voor mens en dier.

Honden bovendien, die te vaak in de knel lijken te komen. En die geen recht wordt gedaan door een goed gesprek te vermijden over de problematiek rondom “stoere honden”.
(Want even voor alle duidelijkheid, we hebben het hier niet over de stoere honden die een goede baas hebben, een baas die hen geeft wat ze nodig hebben en overlast voorkomen, zoals dat door en voor elke hond voorkomen zou moeten worden. We hebben het over de vele honden die niet gezegend zijn met zo’n baas.)

Het leed van de stoere hond

Wij gooien de knuppel in het hondenhok. Omdat wij het leed aan beide kanten zien. Wij zien het leed van de “stoere hond” die “gek” wordt in de kennel van een asiel dat zijn uiterste best doet een nieuwe thuisbasis voor hem te vinden, zonder (snel) succes. Ondanks dat juist het asiel vaak wel -en heel dapper- over de problematiek probeert te praten.

Het vinden van een goed thuis voor de “stoere hond” lukt vaak onvoldoende omdat er te veel “stoere” honden zijn. Die soms te lastig plaatsbaar zijn vanwege maatschappelijk risicovol gedrag (of gezondheidsproblemen). En omdat de discussie die de asielen willen starten vaak verzand in een zee van (begrijpelijke maar destructieve) emotie.

Het leed van de hond die “ten prooi valt”

Maar we zien ook het leed van de honden die soms letterlijk “ten prooi vallen” aan “stoere honden” die onverantwoord gehouden worden. Een leed dat niet kan worden afgedaan met “alle honden kunnen bijten” of “agressie hoort bij hondengedrag”. Omdat het bijtgedrag van de stoere honden waarover we spreken, niet in de categorie “normaal honds” valt, maar door ons mensen na jarenlange selectie “afwijkend” is gemaakt. Zij hebben daarbij gedrag en fysieke eigenschappen “ingefokt” gekregen die verre van “oorspronkelijk” zijn. Een aanval die gericht is op het zo snel mogelijk doden en (ver)scheuren van een soortgenoot is “afwijkend” en verre van “normaal honds”.

Net zoals we honden hebben mismaakt op gezondheidsgebied, hebben we als mensen dat ook op gedragsgebied gedaan. Waardoor “normaal honds” niet altijd verwacht kan worden. Dat is onze schuld, veroorzaakt door een behoefte van de mens tot bescherming, status en competitie. Dat is niet de schuld van de honden. Maar zij zijn het die lijden.  

Zo, het is er uit. De knuppel ligt in het hondenhok.

Wij hopen dat die knuppel blijft liggen. Wij hopen dat er eindelijk een respectvolle discussie ontstaat. Met fluwelen handschoenen, maar eerlijke argumenten. En vanuit de wens om het voor alle honden beter te maken.

De rasverenigingen van een aantal “stoere” honden, zijn al langere tijd goed op weg. Zij proberen hun honden “normaal honds” gedrag terug te geven. Dat verdient een dikke pluim. Het toont aan dat we niet alle honden over een kam kunnen scheren. En het toont aan dat geen enkele hond op basis van zijn uiterlijk met wantrouwen of agressie benaderd zou moeten worden. Wij hopen dat anderen ook hun ogen openen en hun handen uit de mouwen steken. Want wantrouwen is misschien niet constructief. Het komt wel ergens vandaan. Angst regeert namelijk in sommige wijken in Nederland onder hondenbezitters. En helaas, terecht. Omdat in sommige wijken honden en hun bazen dag in dag uit moeten leven met een doodsdreiging. Pas na drie keer checken de straat op kunnen. De auto voor de deur parkeren en de hond direct inladen. Die ver buiten de wijk hun hond uitlaten. Vanwege een “stoere” hond wiens baas de wijk onveilig maakt.

Het is tijd voor verandering. Het is tijd voor veilige straten, voor lege hondenhokken in het asiel en voor gelukkige honden. Die verandering begint met een respectvolle en eerlijke discussie. Die we al onze honden verschuldigd zijn. 

Terug naar nieuwsoverzicht