Column - Gebrek aan kennis over gebrek aan kennis

23 maart 2015

Even is de schrik op het gezicht van de wandelaarster te lezen. Was ze net nog aan het genieten van de voorjaarszon, nu schakelt ze snel naar haar actiestand. Haar gezicht toont focus. Behendig loopt ze achteruit een pad in terwijl ze haar twee aangelijnde honden met een signaal op zich richt.

Helaas. Haar souplesse en de getraindheid van haar honden ten spijt, vliegt de oorzaak van haar snelle handelen toch op een van haar honden. “Hij wil alleen maar spelen!” klinkt ergens ver weg in het donkere bomen bos. Maar de hond van de wandelaarster spreekt niet genoeg Nederlands, of misschien juist wel. Hij dient de “bezoekende” hond van een stevig “honds” repliek. Er klinkt een schelle blaf en er zijn blikkerende tanden te zien.

De stem uit de verte spot het tumult en komt nu - te laat, maar plotseling even rap als zijn hond  - aangevlogen. Vloekend en tierend.

De wandelaarster reageert slechts met een korte vraag: ‘Zou u uw hond aan willen lijnen?‘ Terwijl ze achteruit blijft lopen met haar honden. De man zegt niets terug. Vloekend grijpt hij keer op keer naast zijn hond. Tot hij “beet” heeft, waarbij zijn hond jankt van pijn door de ferme greep om zijn nekvel. De man kijkt de wandelaarster nu fel aan en bijt haar spits toe ‘Hoe kun je die honden zo verknipt hebben dat ze zo onaardig zijn!’ Waarna hij briesend het bos in verdwijnt.

De wandelaarster kan weer tot rust komen, net als haar honden. Maar het zonnige voorjaarshumeur is verdwenen. Deze wandelaarster heeft namelijk twee asielhonden. Viervoeters die een rugzak hebben die groter is dan zijzelf zijn. Waar ze dag in dag uit mee aan de slag is. Omdat het “lastige” honden zijn. Omdat er geen andere hondenbazen voor te vinden waren. Omdat zij iets in ze zag. Omdat zij ze kan managen. Omdat zij opknapt wat anderen hebben nagelaten. Omdat zij deze honden een fijn leven wil bieden.

Daarvoor vraagt ze niets terug. Ze heeft genoeg aan haar honden. Al is het soms ook wat veel. Het managen, het regelen, het “voor zijn” en vooral… de eindeloze kritiek van mensen die denken dat een hond een knop heeft. Een knop die met één druk kan worden omgezet om een hond te repareren. Terwijl niet elke hond te repareren is. Kritiek van onbewust onbekwamen die onbewust door hun “gebrek aan kennis over gebrek aan kennis” een ander pijn kunnen doen en het leven zuur kunnen maken. Zuurder dan het leven zou moeten zijn. Door onbegrip en grievende opmerkingen. Door het uiten van meningen zonder zich te verdiepen.

Want de wandelaarster vraagt dan wel niets terug. Juist zij verdient het te krijgen wat ze nodig heeft. En dat is helemaal niet zo veel. Wat ruimte, veel begrip en misschien af en toe een pluim. Want haar “vijfde hands”-honden zullen door hun slechte start nooit meer perfect worden, maar zij heeft het aangedurfd hen in onze niet-perfecte samenleving nog een kans te geven.

“Ode” en vooral ruimte aan de “managers” die een hond hebben die niet te repareren is!

Terug naar nieuwsoverzicht